10 - على بن ابى حمزه مىگويد :
« به امام ابوالحسن عليه السلام گفتم : آيا زن حائض ميتواند نزد مريض بنشيند و او در حال مرگ است ؟ فرمود : اشكال ندارد ، اگر زن مشغول پرستارى او باشد . پس وقتى مرگ او نزديك شد ، زن حائض را از نزد او دور كنند ، زيرا فرشتگان از حضور او اذيت مىشوند . « 1 » »
11 - زراره مىگويد :
« يكى از فرزندان امام جعفر صادق عليه السلام ، از شدّت بيمارى دچار رنج زيادى شده بود و ابوجعفر ( امام باقر عليه السلام ) در كنارش نشسته بود .
پس هر انسانى كه به او نزديك مىشد ، مىفرمود : به او دست نزنيد زيرا بر ضعف او افزوده مىشود و او در اين حال در ضعيفترين حالت خود مىباشد و كسى كه در اين حال به او دست بزند به او ضرر زده است و هنگامى كه آن پسر بچه جان سپرد ، چشمانش را پوشاند و چانههايش را بست . « 2 » »
12 - عثمان بن عيسى از عدهاى از اصحاب ما روايت مىكند :
« چون امام باقر عليه السلام قبض روح شد ، امام صادق دستور داد در خانهاى كه آن حضرت سكونت داشت ، چراغ روشن كنند تا اينكه امام صادق عليه السلام نيز رحلت فرمود ، امام ابوالحسن عليه السلام نيز دستور داد كه در خانه امام صادق عليه السلام چراغ روشن شود تا زمانى كه ابوالحسن عليه السلام از آنجا به سوى عراق اخراج گرديد و بعد از آن نمىدانم كه چه شد . « 3 » »
13 - محمد بن ابوحمزه از على به يقطين نقل مىكند :
هامش
( 1 ) - همان ، باب 43 ، حديث 1 .
( 2 ) - همان ، ص 672 ، باب 44 ، حديث 1 .
( 3 ) - همان ، ص 673 ، باب 45 ، حديث 1 .