تخطي إلى المحتوى الرئيسي

الصلاة في الكتاب والسنة ( فارسي ) — صفحة 149

مساهمون:

ص١٤٩
وحشت زده وترسان وخوار است ، خود وخانواده ، دارايى ، فرزندان وهر كس را كه نگهداريش با من است مى سپارم " . در ميان بالى از بالهاى جبرييل در بر گرفته وخود وخانواده وداراييش حفظ مى شود . - دعايى است كه در پى هر نماز خوانده مى شود ، پس اگر بيمارى ورنج ودردى دارى ، هرگاه نمازت را به پايان بردى ، هفت بار با دست ، سجده گاهت را مسح كن واين دعا را بخوان ودستت را بر جاى درد بكش وبگو : " اى كسى كه زمين را بر آب وهوا را با آسمان نگه داشت وبراي خود زيباترين نامها را انتخاب كرد ، بر محمد وخاندانش درود فرست وبراي من اين گونه وآن گونه كن واين وآن را روزيم ده واز فلان وبه همان سلامتى أم بخش . - خطاب به كسى كه گفت : فدايت شوم ، پيروان تو مى گويند : همانا ايمان دو گونه است : ماندگار ونماندنى . پس چيزى به من بياموز كه اگر آن را بگويم ، ايمانم كامل شود ، - فرمود : در پى هر نماز واجب بگو : خشنودم به اينكه ، خداوند ، پروردگارم ، محمد ، پيامبر ، اسلام ، دين ، قرآن ، كتاب ، كعبه ، قبله وعلى ولى وامامم باشد . وبه امامت حسن وحسين وامامان ( صلوات الله عليهم ) خشنودم . پس آنان را نيز از من خشنود كن كه تو بر هر كار توانايى . - علي بن مهزيار : محمد بن إبراهيم به أبو الحسن ( عليه السلام ) ( 1 ) نوشت : اى سرور من ، اگر صلاح مى بيني ، دعايى به من بياموز كه اگر در پى نمازهايم بخوانم خداوند براي من نيكى دنيا وآخرت را گرد آورد . پس امام ( عليه السلام ) نوشت : مى گويى : از بدى دنيا وآخرت وبدى همه دردها ، به روى كريمانه ات وعزت زوال ناپذيرت ، پناه مى برم .
هامش
( 1 ) به احتمال فراوان ، منظور امام هادي ( عليه السلام ) مى باشد .