فصل بيست وچهارم
كليات آنچه شايسته نمازگزار نيست
- امام على ( عليه السلام ) : هيچ يك از شما ، سست وخواب آلود به نماز نايستد وبه
خود نينديشد كه همانا در پيشگاه پروردگارش عز وجل مى باشد . وبراي بنده
از نمازش تنها آنچه با دلش به آن توجه داشته ، مى ماند .
- امام باقر ( عليه السلام ) : هنگامى كه در نماز ايستاده اى به نمازت توجه كن ، كه تنها
آنچه بدان توجه دارى برايت حساب مى شود ودر آن با دست وسر
وريشت بازى نكن ، با خود سخن مگو ، خميازه مكش ودستان
وسينه ات را كشيده وباز مكن ، دستانت را بر هم مگذار كه اين كار
مجوس است ( 1 ) . بر دهانت چيزى مبند ، خود را جمع نكن ، بلكه باز كن
همانگونه كه شتر باز مى كند ، بر كف پاهايت منشين وساعدهايت را بر
زمين مگستران ، انگشتانت را مشكن ، كه همه اين ها كم گذاشتن از نماز
است .
- قاضى نعمان از امام صادق ( عليه السلام ) : ايشان خميازه ودستها را كشيدن وسينه
هامش
( 1 ) در متن حديث " لا تكفر " آمده است كه به دو معناست : گذاشتن دستى بر دست ديگر وخم كردن
بدن هنگام ايستادن پيش از ركوع .