« كونوا دعاة للناس به غير ألسنتكم ، ليروا منكم الورع والاجتهاد والصلاة والخير ، فإنّ ذلك داعية » « 1 » .
« باغير زبان ، دعوتگران مردم به خير وخوبى باشيد تا از شما در عمل پرهيزكارى ، كوشش ، نماز و كارهاى خير ببينند و همين خود ، داعى آنها به خير وخوبى خواهد شد . »
تفصيل احكام :
1 - واجب است كه نيت عبادات و از آن جمله نماز ، خالص براى خدا باشد ، وآميخته به ريا نباشد زيرا ريا گناه بزرگ و باطل كنندهء عبادت است .
2 - منظور از ريا اين است كه انسان عمل را تنها به قصد نشان دادن به مردم انجام دهد ، و قصد امتثال فرمان خداوند را نداشته باشد . قدر متيقّن از بطلان عبادات به سبب ريا ، همين معنى است زيرا در اين صورت ، عمل فاقد قصد امتثال وقربت مىباشد .
3 - ريا صورتهاى ديگرى هم دارد كه انسان در اين صورتها فاقد قصد امتثال وقربت محسوب نمىشود ، مانند اينكه انگيزهء عمل ، قربت وامتثال باشد امّا در كنار آن ريا هم كند ، يااينكه در بعضى از اجزاى واجب عبادت ، قصد ريا داشته باشد . فقها گفتهاند : در اين حالات نيز بخاطر قصد ريا ، عبادت باطل است و اين سخن غالباً موافق احتياط است پس بنابر احتياط واجب ، عبادت بايد اعاده شود .
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعة ، ج 1 ، ابواب مقدّمة العبادات ، باب 16 ، ص 56 ، حديث 2 .