سؤال :
الف ) هر گاه جدايى فرزند از مادر يا خواهر وبرادرش به سلامت روانى طرفين
بالأخص كودك لطمه وارد كند ( يعنى مشقت غير قابل تحمل براي طرفين ايجاد
گردد ) آيا مىتوان حضانت طفل را تا رسيدن به سن بلوغ يا رشد به يكى از والدين
واگذار كرد ؟
ب ) آيا دادگاه مىتواند با توجه به شرايط خاص والدين وحفظ مصالح طفل ،
بدون در نظر گرفتن سن طفل ( 2 و 7 سال ) أو را به پدر ويا مادر واگذار كند ؟
ج ) پس از رسيدن أطفال به سن بلوغ يا رشد ، آيا پدر ومادر در رابطه با حضانت
أو تكليف دارند ؟
د ) هر گاه بستگان محجور از قبول قيمومت محجور امتناع كنند ، آيا مىتوان
آنان را ملزم به قبول اين مسئوليت كرد ؟
جواب :
( باسمه جلت أسمائه )
حضانت به معنى ولايت سلطنة بر تربيت طفل ، وما يتعلق بها من مصلحة حفظه
ونحو ذلك ، ولو بالاستنابه در برهه از زمان بر پدر يا مادر ثابت است ،
ودر غير آن زمان از واجبات كفائيه است .
الف ) بنابر اين در صورتي كه در زمان ولايت پدر جدا شدن از مادر موجب حرج است .
استفتاءات قوه قضائيه ( فارسي ) — صفحة 139
مساهمون: السيد محمد صادق الروحاني
ص١٣٩