سؤال :
محققان علم پزشكى براي كشف داروها وروش هاى جديد درمان ويا كاهش
هزينه درمان بيمارى هاى مختلف ، اقدام به انجام آزمايش هايى بر روى بيماران به
دور روش مىنمايند : 1 - دارو درمانى 2 - روش دارو نما ( در اين روش مريض تصور
مىكند موارد مصرفي كه پزشك به أو مىدهد موجب بهبودى أو مىشود وحال آن كه
در واقع دارويى در كار نبوده وصرفا جهت بررسى تأثير تلقين به كار گرفته مىشود . )
اين آزمايش ها كه بيشتر در مورد بيمارى هاى مهلك وصعب العلاج مانند
سرطان ، ايدز و . . . انجام مىشود در برخى موارد موجب آسيب ديدن يا تأخير در
بهبودى بيماران مورد آزمايش مىگردد .
با عنايت به مطلب مذكور بفرماييد :
انجام چنين آزمايش هايى كه براي پيشرفت علم پزشكى انجام مىگيرد از نظر
شرعي چه حكمي دارد ؟
جواب :
( باسمه جلت أسمائه )
چون مصلحت مهم ترى ، از مفسده تأخير در بهبودى بيماران مورد آزمايش ، مترتب
بر اين امر است ، چنين آزمايش هايى شرعا جائز ، ومانعى ندارد .
وروى همين جهت فتوى داده أيم به جواز قطع عضو انسان چه زنده وچه مرده ( با
آن كه آن عمل في نفسه حرام است ) به خاطر مصلحت مهم ترى مانند ، بينا ساختن ، ويا
زنده نگاه داشتن انساني ديگر .
البتة به شرط اجازه أو اگر زنده است ، ويا وصيت أو ، يا اجازه ولى أو اگر مرده است .
( تاريخ جواب استفتاء : 28 ربيع الثاني 1420 )
استفتاءات قوه قضائيه ( فارسي ) — صفحة 132
مساهمون: السيد محمد صادق الروحاني
ص١٣٢