و آنها را مىكشند . »
گفتند :
« آنها جنگاوران عبس هستند كه مرگ ناگهانى به همراه مىآورند ! » چيزى نگذشت كه مهاجمان به دره رسيدند و عامر بن طفيل نخستين كسى بود كه با اسب گلگون خود ، چنان تاخت كه از چنگ آن قوم رهائى يافت و همين كه اسبش خسته شد او را پى بريد و كشت تا اهل فزاره نتوانند براى جفتگيرى و كره كشى از آن استفاده كنند .
جنگ ميان دو طرف در گرفت و ادامه يافت .
مردان عامر شكست خوردند و بسيارى از ايشان كشته شدند . يكى از بزرگانشان كه به خاك هلاك افتاد ، براء بن عامر بن مالك بود ، كه پدرش ، ابو براء ، به نام وى كنيه داشت .
نهشل و انس و هزار ، پسران مرة بن انس بن خالد بن جعفر هم به قتل رسيدند .
ربيع بن زياد عبسى نيز عبد الله بن طفيل برادر عامر را كشت .
بجز اينها گروه بسيار ديگرى جان خود را از دست دادند و شكستى سخت نصيب بنى عامر گرديد .
الكامل في التاريخ ( تاريخ كامل ) ( فارسي ) — صفحة 210
مساهمون: ابن الأثير
ص٢١٠