مناصبى مذهبى مىباشند بنمايند . پس از آن كه شريف عبدالمطلب كه از خاندان زيديه بود ، براى بار سوم و پس از كشته شدن شريف حسين به شرافت مكه رسيد روابط ميان او و حاكم تيرهتر و قدرت واقعى خود را در دست گرفت ، اين وضعيت مسؤولين باب عالى را به تفكر دربارهء محدود نمودن او واداشت ، از اين رو در ماه اكتبر سال 1881 ميلادى فرمانده لشگر جديدى به نام عثمان نورىپاشا براى مكه تعيين شد و حاكم پيشين مكه عزّت پاشا نيز تحت فرمان او قرار گرفت ، اين دو با نقشهء ماهرانهاى توانستند كاخ شريف عبدالمطلب را محاصره نموده و فرمان عزل او را به وى ابلاغ نمايند و آنگاه او را دستگير و به طائف برده و پس از بركنارى شريف عبدالمطلب ، باب عالى شريف عون را كه عمرش 50 سال بود به شرافت مكه منصوب نمود ، اين شريف برغم افكار تجدد طلبانهء خود ، ميل به انزوا و گوشهگيرى و دورى از مسائل و بحثهاى سياسى داشت ، ليكن حاكم عثمانى مكه آن قدر بر نفوذ و سلطه خود توسعه داد كه سبب گرديد حتى شريف مكه از انجام وظايف رسمى محوله به او عاجز گردد ، و اين امر موجبات دلسردى و نفرت خانواده شرفاى مكه و اطرافيان شريف شد و در نهايت و در اثر استيصال شريف عون دست به اقدامى زد كه پيش از او هيچ شريفى اين كار را نكرده بود ، بدين گونه بود كه شريف تصميم گرفت خود و تمامى خانوادهاش و گروهى از شرفاى مكه و اطراف آن و قاضى شافعى مكه و گروهى از علما ، مكه را به سوى مدينه ترك كنند . اين مهاجرت عجيب و بدون آگاهى مقامات عثمانى در مكه ، در شبى تاريك انجام گرفت وهمگى مكه را به سوى مدينه رها نموده و از آنجا پيكهايى به دربار عثمانى فرستادند و انزجار و نفرت خود را از حاكم عثمانى به گوش باب عالى رساندند و اعلام نمودند تمامى مهاجرين تا هنگامى كه حاكم عثمانى در
موسوعة العتبات المقدسة ( مدينة / مكة ) ( مكه و مدينه از ديدگاه جهانگردان اروپايى ) ( فارسى ) — صفحة 88
مساهمون: جعفر الخياط
ص٨٨