بهراء ، حارث را تعقيب كرد .
حارث به سرزمين كلب رسيد و رهائى يافت ولى لشكريان منذر دارائى و اسبان و شتران او را تاراج كردند .
افراد قبيلهء بنى تغلب نيز چهل و هشت تن از بزرگان بنى آكل المرار را گرفتند و پيش منذر بردند .
منذر در حفر الاميال ، در خاك بنى مرين العباديين ، كه ميان دير بنى هند و كوفه قرار داشت ، آنان را گردن زد .
در اين باره است شعر عمرو بن كلثوم كه مىگويد :
فآبوا بالنهاب و بالسبايا * و ابنا بالملوك مصفدينا
( آنان با غنائم و بردگان بازگشتند و ما شاهانى را كه در بند و زنجير كشيده بوديم ، آورديم . )
همچنين امرؤ القيس دربارهء آنان مىگويد :
ملوك من بنى حجر بن عمرو * يساقون العشيه يقتلونا
فلو فى يوم معركة اصيبوا * و لكن فى ديار بنى مرينا
و لم تغسل جما جمهم به غسل * و لكن فى الدماء مرملينا
تظل الطير عاكفة عليهم * و تنتزع الحواجب و العيونا
( پادشاهانى از فرزندان حجر بن عمرو تا شبانگاه خونشان ريخته شده بود .
ايكاش در روز جنگ از پاى در مىآمدند ولى آنان در ديار بنى مرين كشته شدند .
سرهاى آنان نيز ، نه با آب ، بلكه با خون خاك آلود شست و شو يافت .
پرندگان پيوسته پيرامون پيكر بيجانشان مىگردند و چشمها