قسطنطين نيز اين كيش را پذيرفت و به ترويج آن پرداخت .
در نتيجه ، مسيحيان روم و همچنين ياران و ويژگان وى پيرو او شدند و او از پيروى و پشتيبانى ايشان نيرومند گرديد و مخالفان خود را از ميان برداشت .
و نيز گفته شده است :
قسطنطين به شمار بتهائى كه روميان داشتند لشكر به جنگ فرستاد و اين لشكرها شكست خوردند .
آنان به شمار اختران هفتگانه ، به شيوهء صابيان ، هفت بت داشتند و قسطنطين نيز هفت لشكر بسيج كرده بود .
پس از شكست لشكريان وى ، يكى از وزيرانش كه مسيحى بود ولى دين خود را پوشيده مىداشت درين باره با وى سخن گفت و بتپرستى را نكوهش كرد و ناچيز شمرد و به دو اندرز داد كه آئين مسيح را بپذيرد .
او نيز پذيرفت و در جنگى كه مىكرد ، پيروز شد و فرمانروائى او دوام يافت .
درباره سبب گرايش او به آئين مسيح جز اينها نيز گفته شده است .
قسطنطين ، همچنين ، كسى است كه هنگامى كه سه سال از فرمانروائى وى گذشته بود ، شهر قسطنطنيه را در جائى كه اكنون هست ، يعنى بر كنار خليجى ميان درياى سياه و درياى مديترانه ساخت .
اين جا را به خاطر استوارى آن بر گزيده بود .
اين شهر از خشكى پيوسته به روم و شهرهاى فرنگ و اندلس است .
روميان آن را « استنبول » ( يعنى : « شهر پادشاه » ) مىخوانند .
بيست سال كه از فرمانروائى او گذشته بود ، نخستين « سنهودس » ( يعنى : اجتماع ) در شهر نيقيه ، از شهرهاى روم ، بر پا شد .
الكامل في التاريخ ( تاريخ كامل ) ( فارسي ) — صفحة 59
مساهمون: ابن الأثير
ص٥٩