به شيفتگى ودل دادگى نسبت به لذايذ دنيا وغفلت از خدا نمى گردد : ( لكيلا تأسوا
على ما فاتكم ولا تفرحوا بما آتاكم والله لا يحب كل مختال فخور ) ( 1 )
با اين همه بايد توجه داشت كه مسألة قضاء وقدر به صورت نادرستى تفسير
نشود وبهانه اى براي تنبلى وراحت طلبي وسلب مسؤليت ، قرار نگيرد ، زيرا
اين گونه برداشتهاى غلط از معارف ديني ، نهايت آرزوى شياطين انس وجن ،
وموجب سقوط در خطرناك ترين دره هاى شقاوت وبدبختى دنيا وآخرت است ) ( 2 ) .
وشايد به همين سبب باشد كه در بسيارى از روايات ، از ورود اشخاص كم
استعداد در اين گونه مسائل منع شده است .
اعتقاد به قضاء وقدر الهى ، علاوة بر اينكه درجه ارزشمندى از معرفت خدا
وموجب تكامل انسان در بعد عقلي به شمار مى رود ، آثار عملي فراوانى دارد كه به
برخى از آنها اشاره شد . واينك به بيان برخى ديگر از آنها مى پردازيم :
كسى كه پيدايش حوادث را تابع اراده حكيمانه خداى متعال ومستند به تقدير
وقضاء الهى مى داند ، از پيشامدهاى ناگوار نمىهراسد . ودر برابر آنها خود را
نمىبازد وبه جزع وفزع نمى افتد ، بلكه توجه به اينكه اين حوادث ، جزئي از نظام
حكيمانه جهان است وطبق مصالح وحكمتهايى رخ داده ومى دهد ، با آغوش باز
از آنها استقبال مى كند وملكات فاضله اى از قبيل : صبر ، توكل ، رضا وتسليم را
به دست مى آورد .
ونيز شيفته وفريفته خوشيها وشاديهاى زندگى نمى شود وبه آنها مغرور
وسرمست نمى گردد ونعمتهاى خدا داده را وسيله فخر فروشى وبه خود باليدن ،
قرار نمى دهد .
اين آثار ارزنده ، همان است كه در اين آية شريفه ، به آنها اشاره شده است .
( ما أصاب من مصيبة في الأرض ولا في أنفسكم إلا في كتاب من قبل أن نبرأها ان
هامش
( 1 ) - سوره حديد ، آية 23 . ( 2 ) - آموزش فلسفه ، ج 2 ، ص 413 .