فصل ششم ( در اخلاص ) قال الله سبحانه و تعالى : و ما امروا الا ليعبدوا اللَّه مخلصين له الدّين 98 : 5 ( 1 ) . پارسى اخلاص ، ويژه كردن باشد ، يعنى پاك كردن چيزى از هر چيزى كه غير او باشد و با او در آميخته باشد ، و اينجا به اخلاص آن مىخواهند كه هر چه گويد و كند ، قربت ( 2 ) به خداى تعالى بود و خاص خالص به سوى او كند كه هيچ غرضى ديگر از دنيوى و اخروى ( 3 ) با آن نياميزد « الا للَّه الدين الخالص » 39 : 3 . ( 4 ) و مقابل اخلاص آن بود كه غرض ديگر با آن در آميزد ، مانند حب جاه و مال ، يا طلب نيكنامى ، يا طمع ثواب آخرت ، يا از جهت نجات و رستگارى از عذاب دوزخ ، و اين همه از باب شرك باشد . و شرك دو نوع بود : جلى و خفى . امّا شرك جلى آن بتپرستى بود ، و باقى همه شرك خفى باشد . قال صلَّى اللَّه عليه و آله : « نيّة الشّرك في امّتى اخفى من
هامش
( 1 ) بينه - 5 . .
( 2 ) - ن : طلب قربت . .
( 3 ) - ن : نه دنياوى و نه آخرتى . .
( 4 ) - زمر - 3 . .