تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بحار الأنوار (ج23 تا 27) (بخش امامت) ( فارسى) — صفحة 315

مساهمون:

ص٣١٥
تمام آنها بفضيلت حضرت محمّد صلى اللَّه عليه و آله و سلم ارشاد نموده‌اند و اعتراف بفضل علي بر ساير اوصياء و برترى شيعيان آنها بر ساير مؤمنان ديگر پيغمبران كرده‌اند و امتيازات آنها را قبول دارند . خداوند مقامى به محمّد صلى اللَّه عليه و آله و سلم عنايت كرده كه هر يك از پيغمبران توقع چنين مقامى را نموده مورد نهى و زجر قرار گرفته و به او امر كرده‌اند تسليم شود در مقابل فضل و مقام محمّد و علي و خاندان آنها . و اينكه خداوند فضيلت بخشيد به پيامبر اكرم بعنايت كردن سوره حمد را به آن جناب كه به هيچ يك از پيمبران پيشين نداده مگر سليمان بن داود كه فقط
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
را از اين سوره دارد اين آيه را از تمام سلطنت و قدرتى كه خدا به او عنايت كرده برتر ميشمرد ميگفت خدايا چه كلماتى عالى و با ارزش است من اين كلمات را از تمام مملكتى كه عنايت كرده‌اى با ارزشتر ميدانم خداوند به او خطاب كرد چگونه با ارزشتر نباشد و حال اينكه هر بنده‌ى من از زن و مرد مرا با اين كلمات بخواند ثوابى به او عنايت مىكنم هزار برابر بيشتر از كسى كه تمام مملكت ترا صدقه بدهد اين يك هفتم از تمام آن سوره‌ايست كه به محمّد سرور انبياء داده‌ام ( سوره فاتحة الكتاب ) . سليمان گفت اجازه مىفرمائى درخواست كنم همه آن سوره را خداوند فرمود به آنچه داده‌ام قانع باش تو بمقام محمّد نميرسى از درخواست مقام او خوددارى كن كه اين مقام را از تو مىگيرم . چنانچه آدم را از بهشت خارج كردم چون درخواست مقام محمّد و علي را كرد در مورد درختى كه به او دستور داده بودم نزديك آن نشود مايل بود مقام آن دو را داشته باشد آن درختى بود كه ريشه‌اش محمّد صلى اللَّه عليه و آله و سلم است و بزرگترين شاخه آن علي است و ساير شاخه‌هايش آل محمّدند به ترتيب مقام و موقعيتشان