سپس به ذكر اوصاف انسانهاى شايسته به صورت يك استثنا ضمن بيان نه صفت از اوصاف بر جسته پرداخته ، مىگويد :
« مگر نمازگزاران » ( * ( إِلَّا الْمُصَلِّينَ ) * ) .
« همان نمازگزارانى كه نمازهاى خود را تداوم مىبخشند » ( * ( الَّذِينَ هُمْ عَلى صَلاتِهِمْ دائِمُونَ ) * ) .
اين نخستين ويژگى آنهاست كه ارتباط مستمر با درگاه پروردگار متعال دارند ، و اين ارتباط از طريق نماز تامين مىگردد ، نمازى كه انسان را از فحشاء و منكر باز مىدارد ، نمازى كه روح و جان انسان را پرورش مىدهد ، و او را همواره به ياد خدا مىدارد ، و اين توجه مستمر مانع از غفلت و غرور ، و فرو رفتن در درياى شهوات ، و اسارت در چنگال شيطان و هواى نفس مىشود .
بديهى است منظور از مداومت بر نماز اين نيست كه هميشه در حال نماز باشند ، بلكه منظور اين است در اوقات معين نماز را انجام مىدهند .
اصولا هر كار خيرى آن گاه در انسان اثر مثبت مىگذارد كه تداوم داشته باشد ، و لذا در حديثى از پيغمبر اكرم ص مىخوانيم :
ان احب الاعمال الى اللَّه ما دام و ان قل :
« محبوبترين اعمال نزد خدا چيزى است كه مداومت داشته باشد ، هر چند كم باشد » ( 1 ) .
قابل توجه اينكه در حديثى از امام باقر ع مىخوانيم : منظور اين است هر گاه انسان چيزى از نوافل را بر خود فرض مىكند همواره به آن ادامه دهد » ( 2 ) .
هامش
( 1 ) « المعجم المفهرس لالفاظ الحديث » جلد 2 صفحه 160 ( ماده دوام ) .
( 2 ) « نور الثقلين » جلد 5 صفحه 415 .