روى سخن را به همه آنها كرده چنين مىگويد :
« اى كسانى كه ايمان آوردهايد خدا را فراوان ياد كنيد » ( * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّه ذِكْراً كَثِيراً ) * ) .
« و صبح و شام او را تسبيح و تنزيه نمائيد » ( * ( وَسَبِّحُوه بُكْرَةً وَأَصِيلًا ) * ) .
آرى چون عوامل غفلت در زندگى مادى بسيار فراوان و تيرهاى وسوسه شياطين از هر سو به طرف انسان پرتاب مىگردد براى مبارزه با آن راهى جز « ذكر كثير » نيست . « ذكر كثير » به معنى واقعى كلمه يعنى « توجه با تمام وجود به خداوند » نه تنها با زبان و لقلقه لسان .
ذكر كثيرى كه در همه اعمال انسان پرتوافكن باشد ، و نور و روشنايى بر آنها بپاشد .
به اين ترتيب قرآن همه مؤمنان را در اين آيه موظف مىكند كه در همه حال به ياد خدا باشيد .
به هنگام عبادت ياد او كنيد و حضور قلب و اخلاص داشته باشيد .
به هنگام حضور صحنههاى گناه ياد او كنيد و چشم بپوشيد ، و يا اگر لغزشى رويداد توبه كنيد و به راه حق باز گرديد .
به هنگام نعمت ياد او كنيد و شكرگزار باشيد .
و به هنگام بلا و مصيبت ياد او كنيد و صبور و شكيبا باشيد .
خلاصه ياد او را كه در هر صحنه اى از صحنههاى زندگى انگيزه واكنش مناسب و الهى است ، فراموش ننمائيد .
در حديثى كه در « صحيح ترمذى » و « مسند احمد » از « ابو سعيد خدرى » از پيامبر گرامى اسلام ص نقل شده چنين مىخوانيم : كه از آن حضرت پرسيدند :
اى العباد افضل درجة عند اللَّه يوم القيامة :
« كداميك از بندگان در روز
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 351
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣٥١