چرا همه چيز از آن او است ، چون آفريننده همه موجودات او است ، و به همين دليل ، هم قادر و عزيز است و هم نعمت بخشنده و حميد .
و در پايان آيه توجه به مساله معاد ( بعد از توجه به مبدء ) مىدهد ، و مىگويد : « واى بر كافران از عذاب شديد ، رستاخيز » ( * ( وَوَيْلٌ لِلْكافِرِينَ مِنْ عَذابٍ شَدِيدٍ ) * ) .
و در آيه بعد بلافاصله كافران را معرفى مىكند و با ذكر ، سه قسمت از صفات آنها وضعشان را كاملا مشخص مىسازد بطورى كه هر كس در اولين برخورد بتواند آنها را بشناسد نخست مىگويد « آنها كسانى هستند كه زندگى پست اين جهان را بر زندگى آخرت مقدم مىشمرند » ( * ( الَّذِينَ يَسْتَحِبُّونَ الْحَياةَ الدُّنْيا عَلَى الآخِرَةِ ) * ) ( 1 ) .
و به خاطر همين روحيه ، ايمان و حق و عدالت و شرف و آزادگى و سربلندى را كه از ويژگيهاى علاقه مندان زندگى جهان ديگر است فداى منافع پست و شهوات و هوسهاى خود مىسازند .
سپس مىگويد : آنها به اين مقدار هم قانع نيستند بلكه علاوه بر گمراهى خودشان سعى در گمراه ساختن ديگران هم دارند : « آنها مردم را از راه خدا باز مىدارند » ( * ( وَيَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّه ) * ) .
در حقيقت آنها در برابر راه ( اللَّه ) كه راه فطرت است ، و انسان مىتواند با پاى خود آن را بپيمايد سد و مانعهاى گوناگون ايجاد مىكنند ، هوسها را
هامش
( 1 ) راغب در مفردات گويد معنى استحب الكفر على الايمان آن است كه كفر را بر ايمان مقدم بشمرند و حقيقت استحباب اين است كه انسان تلاش در محبت چيزى كند و هر گاه اين كلمه با على متعدى شود معنى مقدم داشتن را مىبخشد ، مانند * ( أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمى عَلَى الْهُدى ) * .