به دنبال آن نخست اشاره به عظمت آيات قرآن كرده ، مىگويد : « آنها آيات كتاب حكيم است » ( * ( تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ الْحَكِيمِ ) * ) .
تعبير به « آنها » ( اسم اشاره بعيد ) به جاى هذه « اينها » ( اسم اشاره به نزديك ) كه نظير آن در آغاز سوره بقره نيز آمده است ، از تعبيرات لطيف قرآن محسوب مىشود ، و كنايه از عظمت و و الا بودن مفاهيم قرآن است .
زيرا مطالب پيش پا افتاده و ساده را غالبا با اسم اشاره نزديك مىآورند ، اما مطالب مهمى كه در سطح بالا و گويى بر فراز آسمانها در يك افق عالى قرار گرفته ، با اسم اشاره دور بيان مىكنند ، و اتفاقا در تعبيرات روزمره ، ما نيز از اين تعبير استفاده مىكنيم ، و براى عظمت اشخاص هر چند در حضورشان بوده باشيم « آن جناب » يا « آن حضرت » مىگوئيم ، نه اين جناب و اين حضرت ، ولى به هنگام تواضع كلمه « اينجانب » را به كار مىبريم .
توصيف كتاب آسمانى يعنى قرآن به « حكيم » اشاره به اين است كه آيات قرآن داراى آن چنان استحكام و نظم و حسابى است كه هر گونه باطل و خرافه و هزل را از خود دور مىسازد ، جز حق نمىگويد و جز به راه حق دعوت نمىكند .
آيه دوم به تناسب اشاره اى كه در آيه قبل به قرآن مجيد و وحى آسمانى شده ، يكى از ايرادات مشركان را نسبت به پيامبر ص بيان مىكند ، همان اشكالى كه به طور مكرر در قرآن مجيد آمده و تكرارش نشان مىدهد از ايرادات مكرر مشركان بوده است و آن اينكه چرا وحى آسمانى از ناحيه خدا بر انسانى نازل شده ، چرا فرشته اى ماموريت اين رسالت بزرگ را به عهده نگرفته است ؟ ! قرآن در پاسخ اين گونه سؤالات مىگويد : « آيا تعجبى براى مردم دارد كه ما وحى به مردى از آنان فرستاديم » ( * ( أَ كانَ لِلنَّاسِ عَجَباً أَنْ أَوْحَيْنا إِلى رَجُلٍ مِنْهُمْ ) * ) در واقع جواب ايراد آنها با كلمه « منهم » ( از جنس آنان ) داده شده است
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 215
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٢١٥