اذان از طريق وحى به پيغمبر ص رسيد .
در پاره اى از روايات كه از طرق اهل تسنن نقل شده مطالب شگفت - انگيزى در مورد تشريع اذان ديده مىشود كه با منطقهاى اسلامى سازگار نيست از جمله اينكه نقل كردهاند كه : پيامبر ص بدنبال درخواست اصحاب كه نشانه اى براى اعلام وقت نماز قرار داده شود با دوستان خود مشورت كرد ، و هر كدام پيشنهادى از قبيل برافراشتن يك پرچم مخصوص ، يا روشن كردن آتش ، يا زدن ناقوس مطرح كردند ، ولى پيامبر ص هيچكدام را نپذيرفت ، تا اينكه « عبد اللَّه بن زيد » و « عمر بن خطاب » در خواب ديدند كه شخصى به آنها دستور مىدهد براى اعلام وقت نماز اذان بگويند و اذان را به آنها ياد داد و پيامبر ص آن را پذيرفت ( 1 ) .
ولى اين روايت ساختگى و توهينى به مقام شامخ پيغمبر ص محسوب مىشود ، كه بجاى تكيه بر وحى كردن ، روى خوابهاى افراد تكيه كند و مبانى دستورات دين خود را بر خواب افراد قرار دهد ، بلكه همانطور كه در روايات اهل بيت ع وارد شده است اذان از طريق وحى به پيامبر ص تعليم داده شد .
امام صادق ع مىفرمايد : هنگامى كه جبرئيل اذان را آورد ، سر پيامبر ص بر دامان على ع بود ، جبرئيل اذان و اقامه را به پيامبر ص تعليم داد ، هنگامى كه پيامبر ص سر خود را برداشت ، از على ع سؤال كرد آيا صداى اذان جبرئيل را شنيدى ؟ عرض كرد : آرى . پيامبر ص بار ديگر پرسيد آيا آن را به خاطر سپردى ؟ گفت : آرى ، پيامبر ص فرمود :
بلال را ( كه صداى رسايى داشت ) حاضر كن ، و اذان و اقامه را به او تعليم ده ، على ع بلال را حاضر كرد و اذان را به او تعليم داد ( 2 ) .
هامش
( 1 ) تفسير قرطبى .
( 2 ) وسائل جلد 4 صفحه 612 .