سرپرستى و تصرف و رهبرى مادى و معنوى است ، بخصوص اينكه اين ولايت در رديف ولايت پيامبر ص و ولايت خدا قرار گرفته و هر سه با يك جمله ادا شده است .
و به اين ترتيب ، آيه از آياتى است كه به عنوان يك نص قرآنى دلالت بر ولايت و امامت على ع مىكند .
ولى در اينجا بحثهاى مهمى است كه بايد به طور جداگانه ، مورد بررسى قرار گيرد :
شهادت احاديث و مفسران و مورخان
همانطور كه اشاره كرديم در بسيارى از كتب اسلامى و منابع اهل تسنن ، روايات متعددى دائر بر اينكه آيه فوق در شان على ع نازل شده نقل گرديده كه در بعضى از آنها اشاره به مساله بخشيدن انگشتر در حال ركوع نيز شده و در بعضى نشده ، و تنها به نزول آيه در باره على ع قناعت گرديده است .
اين روايت را « ابن عباس » و « عمار ياسر » و « عبد اللَّه بن سلام » و « سلمة بن كهيل » و « انس بن مالك » و « عتبة بن حكيم » و « عبد اللَّه ابى » و « عبد اللَّه بن غالب » و « جابر بن عبد اللَّه انصارى » و « ابو ذر غفارى » نقل كردهاند ( 1 ) .
و علاوه بر ده نفر كه در بالا ذكر شده از خود على ع نيز اين روايت در كتب اهل تسنن نقل شده است ( 2 ) .
جالب اينكه در كتاب غاية المرام تعداد 24 حديث در اين باره از طرق
هامش
( 1 ) به كتاب احقاق الحق جلد دوم صفحات 399 تا 410 مراجعه شود .
( 2 ) به كتاب المراجعات صفحه 155 رجوع شود .