« ( * ( قالَ أَ أَقْرَرْتُمْ وَأَخَذْتُمْ عَلى ذلِكُمْ إِصْرِي قالُوا أَقْرَرْنا قالَ فَاشْهَدُوا وَأَنَا مَعَكُمْ مِنَ الشَّاهِدِينَ ) * ) ( 1 ) .
در آيه بعد قرآن مجيد پيمانشكنان را مورد مذمت و تهديد قرار مىدهد و مىگويد : « سپس هر كس ( بعد از اين همه پيمانهاى مؤكد و ميثاقهاى محكم ) سرپيچى كند و روى گرداند ( و به پيامبرى همچون پيامبر اسلام كه بشارت ظهورش همراه نشانههاى او در كتب پيشين آمده ايمان نياورد ) فاسق و خارج از اطاعت فرمان خداست » ( * ( فَمَنْ تَوَلَّى بَعْدَ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ ) * ) .
و مىدانيم كه خداوند اين گونه فاسقان لجوج و متعصب را هدايت نمىكند همانگونه كه در آيه 80 سوره توبه آمده است : وَاللَّه لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفاسِقِينَ و كسى كه مشمول هدايت الهى نشد سرنوشتش دوزخ و عذاب شديد الهى است .
نكتهها :
1 - آيا آيه فوق تنها در باره بشارت انبياء پيشين و پيمان آنها نسبت به پيامبر اسلام است ؟ يا هر پيامبرى را كه بعد از پيامبر ديگرى مبعوث شده در بر مىگيرد ؟
ظاهر تعبيرات آيه يك مساله كلى و عمومى است ، اگر چه خاتم پيامبران مصداق بارز آن است و با روح مفاهيم قرآن نيز همين معنى وسيع و گسترده مناسب است بنا بر اين اگر مىبينيم در اخبارى تصريح شده كه منظور از آن پيغمبر گرامى اسلام است از قبيل تفسير آيه و تطبيق آن بر يك مصداق روشن محسوب مىگردد نه اين
هامش
( 1 ) « اصر » در اصل به معنى گره زدن چيزى و يا نگهدارى آن با قهر و غلبه است و به امورى كه انسان را از كارهاى مهم باز مىدارد « اصر » گفته مىشود و به همين مناسبت به پيمان مؤكد اين واژه اطلاق شده زيرا شكستن آن انسان را از ثواب و خيرات محروم و ممنوع مىسازد .