عهد و پيمانى از او نگرفته و هيچ كس قرابت و خويشاوندى با او ندارد و هرگز مواهب خويش را در انحصار گروهى قرار نداده است .
و در آخرين آيه براى تاكيد بيشتر مىافزايد : « خداوند هر كس را بخواهد ( و شايسته بداند ) ويژه رحمت خود مىكند و خداوند داراى فضل عظيم است » و هيچ كس نمىتواند مواهب او را محدود سازد ( * ( يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِه مَنْ يَشاءُ وَاللَّه ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ ) * ) . ( 1 )
ضمنا از اين جمله استفاده مىشود كه اگر فضل و موهبت الهى شامل بعضى مىشود نه بعضى ديگر ، به خاطر محدود بودن آن نيست بلكه به خاطر تفاوت شايستگىها است .
نكته : توطئههاى قديمى !
آيات فوق كه در حقيقت از آيات اعجاز آميز قرآن بود و پرده از روى اسرار يهود و دشمنان اسلام بر مىداشت ، نقشه ماهرانه آنها را براى متزلزل ساختن مسلمانان صدر اول فاش كرد آنها در پرتو آن بيدار شدند و از وسوسههاى اغواگر دشمن بر حذر گرديدند ولى اگر دقت كنيم مىبينيم كه در عصر و زمان ما نيز همان طرحها به اشكال ديگرى اجرا مىشود وسائل تبليغاتى دشمن كه از مجهزترين و نيرومندترين وسائل تبليغاتى جهان است در اين قسمت به كار گرفته شده و كوشش مىكنند كه پايههاى عقائد اسلامى را در افكار مسلمين ، مخصوصا نسل جوان
هامش
( 1 ) « فضل » به معنى هر چيزى است كه بيش از مقدار لازم از مواهب و نعمتها بوده باشد و اين يك مفهوم مثبت و ارزنده دارد ولى گاه معنى مذموم و نكوهيده اى دارد و به معنى خارج شدن از حد اعتدال و رفتن به سوى افراط است و غالبا به صورت فضول ( جمع فضل ) به كار مىرود ماند « فضول الكلام » يعنى حرفهاى زيادى .