به مجازات شديد دنيا نيز اشاره شده است كه دامنگير افراد كافر ، و مخالفان حق و عدالت خواهد شد ، در حالى كه هيچ كس توانايى حمايت از آنها را نخواهد داشت .
سپس به گروه دوم اشاره كرده ، مىفرمايد : « اما كسانى كه ايمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند خداوند پاداش آنها را به طور كامل خواهد داد » ( * ( وَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ فَيُوَفِّيهِمْ أُجُورَهُمْ ) * ) .
و باز تاكيد مىكند : « خداوند هرگز ستمگران را دوست ندارد » ( * ( وَاللَّه لا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ ) * ) .
مقدم داشتن سرنوشت كافران بر مؤمنان ، به خاطر آن است كه كسانى كه نسبت به مسيح ع كافر شدند اكثريت را داشتند .
ضمنا از اينكه در آيه نخست اشاره به عذاب دنيا نيز شده به خوبى استفاده مىشود كه كافران ( منظور در اينجا يهود است ) گرفتار مجازاتهاى دردناكى در همين جهان نيز خواهند شد ، و تاريخ ملت يهود شاهد اين مدعاست .
جالب اينكه در آيه اول تنها تكيه بر كفر شده ولى در آيه دوم ايمان و عمل صالح هر دو با هم آمده است ، اشاره به اينكه كفر به تنهايى مىتواند منشا عذاب الهى گردد ولى ايمان به تنهايى براى نجات كافى نيست ، بلكه عمل صالح نيز مىطلبد .
در ضمن جمله « * ( وَاللَّه لا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ ) * » گويا ناظر به اين نكته است كه تمام شعب كفر و اعمال سوء ، در ظلم به معنى وسيع آن خلاصه مىشود ، و مسلم است خدايى كه ظالمان را دوست ندارد هرگز در حق بندگان ستم نخواهد كرد و اجر آنها را به طور كامل خواهد داد .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 573
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٥٧٣