در تفسير هويّت زيباييهاى محسوس و معقول و تعريف آنها تاكنون مطالب بسيار فراوانى گفته شده است ، اگر يك متفكَّر محقّق در آن تفسيرات و تعريفات دقّت لازم و كافى نمايد ، يقين حاصل خواهد كرد به اين كه هيچ يك از آنها نمىتواند زيبائى را چه محسوس و چه معقول بطورى توضيح بدهد كه هيچ سؤالى و ابهامى در موضوع باقى نگذارد . مگر اين كه ارتباط زيبائى را خواه از قطب درون ذات و خواه از قطب برون ذات ، با خالق جمال كه خدا است ، منظور بدارد ، يعنى شخص متفكَّر محقّق در نهايت كوشش و سعى خود به اين نتيجه خواهد رسيد كه همهء زيباييها چه در قلمرو محسوس و چه در منطقه‌هاى معقول ، نمودهائى نگارين يا حقايق بهجت انگيز هستند كه با شفّافيّت خود ، كمالى را نشان مىدهند كه وابسته به كمال مطلق ، يعنى وابسته به خدا مىباشند . مطلبى ديگر كه در اين مبحث تذكَّر بان ، مناسب است ، اينست كه همهء اسماء خداوندى نيكو و زيبا و نشان دهندهء معانى زيبا مىباشند . آيات متعدّدى در قرآن به اين مطلب دلالت صريح دارد . از آن جمله : 1 - * ( وَلِلَّه الأَسْماءُ الْحُسْنى فَادْعُوه بِها ) * ( 1 ) ( و از آن خدا است اسماء نيكو ، پس خدا را با آن اسماء بخوانيد . ) 2 - * ( أَيًّا ما تَدْعُوا فَلَه الأَسْماءُ الْحُسْنى ) * ( 2 )