انصار براى انتخاب سعد بن عباده ، ضرورتى نبوده است كه آخرين ساعت ديدار با پيامبر خدا را رها نموده و براى جلوگيرى انصار از اقدام به امر خلافت از خانهء پيامبر بيرون بروند .
مسئلهء سوم -
عين همان احتجاج و استدلال كه آنان براى ساكت كردن انصار بيان كردهاند ، على بن ابي طالب ( ع ) براى آنان فرموده است كه اگر آنان به جهت خويشاوندى با پيامبر شايستهء پيشوائى مسلمانان بوده باشند ، آن حضرت از همهء ابعاد حسبى و نسبى به پيامبر نزديكتر از همهء آنان بوده است .
مسئلهء چهارم -
تحليل و پيگيرى لازم و كافى در بارهء هم رأى و هم سخن بودن آن دو با ابو عبيده است كه هم در سخن سعد بن عباده با عمر ديده مىشود كه : « تو رفيق همان شخصى كه با او دمسازى عمر گفت : بلى ، من همانم » .
و هم در موقع از دنيا رفتن زمامدار دوم كه گفت : اگر ابو عبيده زنده بود ، او را براى خلافت تعيين مىكردم . اين مسئله هم بديهى است كه در آن زمان ، جوانى على بن ابي طالب كه مستمسك ابو عبيده بر عدم استحقاق على براى خلافت بود ، سپرى شده بود . و هم بنا به نقل مسعودى مؤلف مروج الذهب و نصر بن مزاحم منقرى و ابن ابى الحديد و جمهرة رسائل العرب در نامه اى كه معاوية بن ابى سفيان به محمد بن ابى بكر نوشته است ، اتخاذ مبناى قبلى بود كه از چند نفر نقل شده است . و اين مبنى با تقديم دو نفر ابو بكر را براى زمامدارى در روز سقيفه نيز تأييد مىشود .
مسئلهء پنجم -
سبقت بشير بن سعد خزرجى بر بيعت به جهت حسادتى بوده است كه به سعد بن عباده مىورزيد ، همچنين بيعت اسيد بن حضير كه رئيس قبيلهء اوس و با خزرج و رئيس آن ( سعد بن عباده ) رقابت حسودانه داشته است .
مسئلهء ششم -
شدت مقاومت سعد بن عباده براى عدم بيعت با ابو بكر اگر چه كشته مىشد .
مسئلهء هفتم -
عدم حضور بنى هاشم و جمعى از بزرگترين صحابهء پيامبر اكرم