بعضى از مردم مسئلهء قربانى را هضم نكرده و در بارهء حكمت آن سئوالاتى ميكنند . آيهء شريفه در قرآن مجيد مىگويد : * ( لَنْ يَنالَ الله لُحُومُها وَلا دِماؤُها وَلكِنْ يَنالُه التَّقْوى مِنْكُمْ ) * ( 1 ) ( نه گوشتهاى آن قربانيها به خدا مىرسد و نه خونهايش ، بلكه تقواى شما است كه مطلوب خداونديست ) روايتى در تفسير اين آيه از ابو بصير از امام صادق عليه السّلام آمده است كه مىگويد : « از امام پرسيدم علت قربانى كردن چيست آن حضرت فرمود : با ريخته شدن اولين قطرهء خون قربانى بر زمين ، صاحب آن بخشيده مىشود و تا خدا بداند كه كيست كه در بارهء امور غيبى تقوى مىورزد . » با نظر به اين روايت معلوم مىشود كه حكمت عالى قربانى مربوط به امور غيبى است كه خداوند متعال علم و شناخت آن را از ذهنهاى معمولى مخفى داشته و در اين دنيا فقط بعنوان تكليفى مطرح شده