ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 162

قطره‌ها معنايى دارد 109 - فاتّق اللَّه و اردد الى هؤلاء القوم اموالهم ، فإنّك ان لم تفعل ثمّ امكننى اللَّه منك لأعذرنّ الى اللَّه فيك و لأضربنّك بسيفى الَّذى ما ضربت به احدا الَّا دخل النّار و اللَّه لو انّ الحسن و الحسين فعلا مثل الَّذى فعلت ما كانت لهما عندى هوادة و لا ظفرا منّى بإرادة حتّى آخذ الحقّ منهما و ازيل الباطل عن مظلمتهما ( 1 ) ( از خدا بترس و اموال آن مردم را بخودشان برگردان ، اگر حق مردم را به خود آنان بر نگردانى و خداوند مرا بر تو مسلط بسازد ، عذرم را در بارهء تو به خدا عرض نموده ، ترا با آن شمشيرم خواهم زد كه هيچ كس را با آن شمشيرم نزدم مگر اين كه وارد آتش شد . سوگند به خدا ، اگر دو فرزندم حسن و حسين عليهما السلام ، مانند كارى را كه تو كرده اى انجام مىدادند ، هيچ اختصاصى و صلحى براى آن دو پيش من وجود نداشت و هيچ ميل و اراده اى از من براى خود بدست نمىآوردند ، تا آن گاه كه حق را از آن دو بگيرم و باطل را كه از ظلم آن دو بوجود آمده بود از بين ببرم ) . مثل اين كه فرزند ابي طالب را نمىشناسى مثل اين كه معناى آن مال مشروع را كه در راه بدست آوردنش حيات آدميان مستهلك مىگردد ، نفهميده اى