از سوى ديگر انسان ذاتاً بنده خداوند است و از لحاظ آفرينش مخلوق او وفطرتاً چنين ساخته شده است و به اين فضيلت وحقيقت الهى كسى نايل نمىگردد ، مگر اينكه شايسته تقرب به ذات الهى باشد وجز پيامبر اكرم در مرتبه اول و امام امير المؤمنين و ساير انبياء و ائمه اطهار بر حسب درجات ومقام آنان در رتبه دوم كسى به چنين مسند قرب الهى نايل نيامده است .
عارف بر نفس خود
امام على به اين حقيقت وقرب الهى رسيده بود چون خود را شناخت زيرا « من عرف نفسه فقد عرف ربه » « هر كس خود را شناخت ، خدايش را خواهد شناخت . »
با اين وصف پيامبر اكرم نيز مىفرمايد :
« يا علي ، لا يعرف اللَّه الّا أنا وَأَنت . »
« اى على به درستى خدا را كسى نمىشناسد جز من و تو . »
زيرا هر دو بزرگوار عالم به عمق ژرفاى حقيقت عبوديت وبندگى خداوند رسيده بودند .
امام على عليه السلام با داشتن صفاى نفس ، طهارت روح و پاكى وجدان به تمام مقامها و مراتب ممتاز نايل گشت .
هيچ وقت قلب خويش را با كينه و خشم حتى نسبت به دشمنانش آلوده نكرد .
زيرا هنگاميكه با ضربت شمشير زهرآگين شقىترين مردان عالم بيمار گرديد پزشك معالج او آشاميدن شير را تجويز نمود وزمانيكه