و سر انجام . .
واپسين وآخرين سخن امام على عليه السلام پس از ضربت خوردن در محراب مسجد كوفه چنين بود
« فزت وربّ الكعبه »
« سوگند به خداوند كعبه كه رستگار شدم . »
بر اين اساس آغاز شكلگيرى زندگى امام آميخته با ايمان بود و با الهام از سوره مؤمنون و از كعبه آغاز و سر انجام به آن پيوند يافت .
و بر اين اساس كه تولد امام عليه السلام در درون كعبه بود وزمانى كه با شمشير خيانت به شهادت رسيد در آن لحظههاى سخت ، نام كعبه را به زبان آورد تا بدين سان اين آغاز و سر انجام آن با هم پيوند بخورد تا به جهانيان نشان دهد كه راه او از خط رسالت جدا نيست .
به روشنى آشكار است كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله از امام على برتر وافضلتر مىباشد وشخص امام در پاسخ به « الاصبغ بن نباته » كه سؤال نمود آيا تو برترى يا محمد ؟
فرمود : « من نوكرى از نوكران محمد هستم . » اين نيز عقيده استوار ما شيعيان است ، ولى حضرت على از ويژگيهايى برخوردار گرديده بود ، و كسى تا كنون به آنها دست نيافته است .
از آن جمله در دامن پيامبر پرورش و بزرگ شده است وايشان از به دو آغاز زندگى وشخصيتش با تعاليم پيامبر ووحى شكل يافت و اين شرف وافتخار نصيب كسى جز حضرت على نگرديده است .
و همچنان اين افتخار تا كنون پا بر جاست ، زيرا مسلمانان زمانى كه از آنحضرت ياد مىكنند ، مىگويند « كرم اللَّه وجهه » بدين جهت او از
امام على (ع) پيشواى صديقين (فارسى) — صفحة 20
مساهمون: خاكرند
ص٢٠