كند ، با اين كه اين آرزو پيش از فردا رسيدن پايان عمر نامفهوم است ، با اين حال از نظر ربانى بودن انسان يك حالت روانى روحانى به شمار مىرود . سپس مىگويد : شما نمىتوانيد بگوييد : در اين دنيا همه مشغول خور و خواب و خشم و شهوت و عيش و عشرتند ، بلكه اصحاب كهف يعنى مردان الهى كه در اين زندگانى همواره با پشت پرده در تماس بوده به علايق مادى شخصيت خود را نمىفروشند فراوانند ، ولى آنان در صدد شناساندن خود نيستند ، بلكه به عالم روحانى خود اشتغال مىورزند . اين كه اين گونه افراد را نمىبينى ، نه از آن جهت است كه آنها وجود ندارند ، بلكه از اين جهت است كه مهر تاريك حيوانيت چشم و گوش تو را بسته است . « خَتَمَ الله عَلى قُلُوبِهِمْ وَعَلى سَمْعِهِمْ وَعَلى أَبْصارِهِمْ غِشاوَةٌ وَلَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ » 2 : 7 ( 1 ) ( خداوند بر دلهاى آنان مهر زده و بر گوشها و ديده گانشان پرده‌اى است ، براى آنان عذاب بزرگى است )