« وَتَحْسَبُهُمْ أَيْقاظاً وَهُمْ رُقُودٌ ، وَنُقَلِّبُهُمْ ذاتَ اَلْيَمِينِ وَذاتَ اَلشِّمالِ وَكَلْبُهُمْ باسِطٌ ذِراعَيْه بِالْوَصِيدِ ، لَوِ اِطَّلَعْتَ عَلَيْهِمْ لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِراراً وَلَمُلِئْتَ مِنْهُمْ رُعْباً » 18 : 18 ( 2 ) ( و اگر تو آن اصحاب كهف را مىديدى ، گمان مىكردى آنان بيدارند ، در صورتى كه آنها بخواب رفته‌اند ، آنها را به راست و به چپ حركت مىداديم ، سگ آنها دو دست خود را در نزديكى همان مغاره دراز كرده بود ، اگر به آنان مطلع مىگشتى و وضع آنها را مىديدى فرار مىنمودى و رعب سرتاسر وجود تو را مىگرفت ) . « فالِقُ اَلإِصْباحِ وَجَعَلَ اَللَّيْلَ سَكَناً وَاَلشَّمْسَ وَاَلْقَمَرَ حُسْباناً » 6 : 96 . ( 3 ) ( خداوندى كه شكافندهء صبح است ، و اوست كه شب را براى آرامش و سكونت ، و آفتاب و ماه را براى محاسبه قرار داده است ) . طلوع و بر آمدن بامداد را شكافتن صبحگاهى نيز مىگويند شاعر معاصر آقاى شهريار مىگويد :