و چون دعبل به اين بيت رسيد كه :
إذا وتروا مدّوا إلى واتريهم
أكفّا عن الاوتار منقبضات
( 1 ) امام عليه السّلام كف دو دستش را ميچرخانيد و زير و رو ميكرد و ميفرمود : آرى اين چنين است ، دستها بسته است ، و چون به اين بيت رسيد :
لقد خفت في الدّنيا و ايام سعيها
و إنّى لأرجو الا من بعد وفاتى
( 2 ) فرمود : خداوند تو را از فزع اكبر كه قيامت است از عذاب در امان دارد ، و چون به اين بيت از قصيده رسيد :
و قبر ببغداد لنفس زكيّة
تضمّنها الرّحمن في الغرفات
( 3 ) امام عليه السّلام گفت : آيا در اينجا دو بيت بقصيده ات بيفزايم تا كامل
هامش
( 1 ) . هر گاه هدف حربهء تير جنايت و بلا و ظلم دشمن واقع ميشوند ، دستهاى تهى از حربه و بسته را بسوى دشمن ميگشايند .
( 2 ) . من چون داراى محبّت شما خاندانم همهء عمر در ترس و وحشت زندگى كردم ، امّا اميد من همه اين است كه پس از وفاتم ديگر از عذاب در امان باشم .
( 3 ) . و قبرى در بغداد از ان نفس زكيّه اى است كه خداوند در يكى از غرفات بهشت او را مأوا داده است ( مراد حضرت موسى بن جعفر عليهما السّلام مىباشد ) .