الماحوزيه و رياض المسائل آمده همين قول را دارند » ( همان مأخذ ، ج 3 ، ص 62 ) .
اينك مىگويم : آيا از اين پس براى شخص منصف روا خواهد بود ادّعا كند كه شيعهء اماميه جز با حضور امام معصوم به برپا كردن نماز جمعه اعتقادى ندارند ؟ به ويژه آنكه بنا به قول مشهور ميان فقها مستحب آن است كه نماز جمعه اختيار شود .
نويسنده ادّعا مىكند : دستهاى پنهان پليد همچنان در كارند و سم مىافشانند . رياست حوزهء روزگار ما بيانيهاى داده مبنى بر وجوب تكثير فساد و ستم و انتشار آن ميان مردم ، زيرا فراوانىِ فساد در خروج امام مهدى از سردابش [ به همين شكل آمده ] تعجيل مىكند .
پاسخ وى آن است كه اين از دروغهاى رسوا و فراوانى است كه نويسنده با آن ، صفحات كتاب خود را سياه كرده است . بسيار روشن است كه رياست حوزهء علميه مردم را به انجام زشتيها و ارتكاب كارهاى حرام به هيچ بهانهاى بر نمىانگيزد و رسالههاى عملى و فتاوى نقل شده از همهء علما با چنين افتراى رسوايى ناسازگارى دارد و به همين سبب نويسنده دليلى براى تقويت اين افترا پيش نمىنهد و براى خوانندگان متنى از اين بيانيههاى موهوم نمىآورد .
اين در حالى است كه وظيفهء شرعى همهء مكلّفان ، پايبندى به اوامر الهى و ترك نواهى است و ظهور صاحبالزمان عليه السلام وظيفهء امام عليه السلام است نه وظيفهء مكلّفان تا فراهم آوردن مقدّمات لازم ، بر ايشان بايسته باشد .
اگر چه اين انديشه ، خردپذير نيست كه انجام كارهاى حرام در
الرد الوجيز على كتاب ' لله ثم للتاريخ '" ( افشاى يك توطئه ) ( فارسى ) " — صفحة 308
مساهمون: الشيخ علي آل محسن
ص٣٠٨