« سيّد » را اطلاق مىكند و شيخ محمّد حسين آل كاشف الغطاء و ميرزا على غروى و شيخ الطائفه شيخ طوسى و شيخ محمّد جواد مغنيه - قدّس اللّه اسرارهم - و شيخ لطف اللّه صافى و شيخ احمد وائلى رحمه الله همگى را به سيادت توصيف مىكند .
همهء اين لغزشها گواه آن است كه نويسنده از فضاى تشيّع و شناخت علما به دور است و اطّلاعات او بيش از شنيدههايى درهم نيست .
2 - او در صفحهء 20 كتاب خود به پيامبر صلى الله عليه و آله با اين جمله درود مىفرستد : « صلّى اللّه عليه و سلّم و آله » ، كه اين گونه درود فرستادن بر پيامبر صلى الله عليه و آله هرگز از يك شيعه صادر نمىشود و تنها بر زبان كسى گفته مىآيد كه از چگونگى فرستادن درود صحيح به پيامبر صلى الله عليه و آله در ميان شيعيان اطّلاعى ندارد . او در همين صفحه دو بار به پيامبر صلى الله عليه و آله اين چنين درود ناقص مىفرستد : « صلّى اللّه عليه و سلّم » ، و در صفحهء 23 به پيامبر صلى الله عليه و آله سلامِ بدون صلوات مىفرستد . جملهء او چنين است :
« اذ دخل عليها اى الزهراء عليها السلام - ابوها عليه السلام » .
3 - او در بيشتر كتابش به امامان اهل بيت عليهم السلام « رضى اللّه عنه » مىگويد و در صفحات 10 ، 11 ، 12 ، 13 ، 14 ، 16 ، 18 ، 19 ، 20 ، 21 ، 22 ، 23 ، 25 و ديگر صفحات موارد بسيارى از آن يافت مىشود ، در حالى كه همان گونه كه مشهور است ، شيعيان به امامان خود « رضى اللّه عنه » نمىگويند ، بلكه بديشان سلام و صلوات مىفرستند .
در چاپهاى بعد اين كتاب « رضى اللّه عنه » به سلام و صلوات تبديل شده است .
پوشيده نماند كه نويسنده در گفتن « صلّى اللّه عليه و آله و سلّم » به
الرد الوجيز على كتاب ' لله ثم للتاريخ '" ( افشاى يك توطئه ) ( فارسى ) " — صفحة 14
مساهمون: الشيخ علي آل محسن
ص١٤