مىبينند . امام باقر ( عليه السلام ) فرمود :
" صاحب الامر را غيبتي است در برخى از اين صخرهها وامام به ناحية ذي طُوى ( كه از
درههاى ورودى شهر مكة است ) اشاره كرد . سپس افزود : دو شب قبل از خروجش ، غلام
خود را مىفرستد تا با برخى از اصحابش ملاقاة كند از آنان مىپرسد شما در اينجا چند نفريد ؟ پاسخ
مىدهند چهل نفر ، مىگويد : اگر شما صاحب خود را ببينيد چه خواهيد كرد ؟ مىگويند : به خدا سوگند اگر در
كوهها منزل ومأوى گزيند با أو خواهيم رفت ، آنگاه شب بعد نزد آنان آمده وبه آنها مىگويد ده تن از بزرگان
وبرگزيدگان خود را انتخاب نمائيد . آنان نيز چنين كنند ، آنگاه آنها را با خود مىبرد تا به صاحبشان برساند .
أو فردا شب را كه شب موعود است به آنها وعده مىدهد " ( 1 )
ظاهراً مقصود از غيبت أو در اين روايت ، غيبت دوره كوتاهى است كه قبل از
ظهور واقع مىشود ومراد از اين ياران غير از مؤمنانى ست كه همراه حضرتاند ويا
با أو در ارتباطند وهمچنين غير از دوازده نفرى است كه هر يك به اتفاق مىگويند
امام را ديدهاند ولى مردم آنها را تكذيب مىكنند . بلكه اين ها شايستگان ونيكانىاند
كه در جستجوى ديدار حضرتند مانند آن هفت عالمي كه ماجرايشان بيان شد .
از امام صادق ( عليه السلام ) منقول است كه فرمود :
" قائم مىآيد ، با چهل وپنج مرد ، از نُه منطقه ، از منطقه اى يك مرد واز منطقه اى دو مرد واز منطقه اى
ديگر سه واز ناحية اى چهار واز منطقه اى پنج واز نقطه ديگر شش واز منطقه اى هفت واز جايى ديگر
هشت واز منطقه اى هم نُه تن ، تا عدد يارانش كامل گردد . " ( 2 )
يعنى ورود آن حضرت با ياران از مقدمات ظهور است يا آنكه حضرت با اين
گروه وارد مكة مىگردد وبعيد نيست دو دسته اى كه در دو روايت گذشته آمد يك
هامش
( 1 ) بحار : 52 / 341 .
( 2 ) بحار : 52 / 309 .