آمدن هفت نفر از علماء بزرگ به مكة در آن موقعيت ، حاكى از شدت توجه
مسلمانان نسبت به ظهور امام است . همچنين اعزام نمايندگان مردم به مكة جهت
شرفيابى به حضور حضرت ونيز بيعت گرفتن هر يك از علماء از سيصد وسيزده نفر
از مؤمنانى كه براي جانبازى در كنار آن امام اعلام آمادگى مىكنند ، جملگى
حكايت از شور وهيجان مردمى دارد كه مشتاقانه مىخواهند در زمره ياوران آن
حضرت كه به تعداد رزمندگان جنگ بدر خواهد بود ، قرار گيرند .
اما كناره گيرى چند باره حضرت از آن علماء خالى از ضعف نيست ولى شايد
اشاره به مطلبي باشد كه در منابع شيعه وسنى آمده وآن اينكه بيعت حضرت با آنها
از روى اكراه است . اين موضوع در حديثي كه از پيامبر وأهل بيت ( عليهم السلام ) نقل شده
بدست ما رسيده . در همين رابطه يكى از أصحاب بزرگ امام صادق ( عليه السلام ) نسبت به
اين بيعت توأم با اكراه ترديدى به خود راه مىدهد . اما امام صادق ( عليه السلام ) معنى اكراه را
توضيح مىدهد ومىگويد كه منظور از اكراه اجبار نيست ، آنگاه دل أو آرام مىگيرد .
آنچه در اين روايت گذشت ، تصويرى از أوضاع روانى مسلمانان وانتظار شديد
آنان نسبت به ظهور حضرت مهدى ( عليه السلام ) بود . . . اما عملكرد امام ( عليه السلام ) در مكة وبيعت
يارانش با أو ، در روايات ديگر به شيوه ديگرى بيان شده كه با آنچه در اين روايت
آمده متفاوت است .
اجتماع ياران حضرت ( عليه السلام )
در اينجا لازم است به چند نكته پيرامون أصحاب حضرت توجه كنيم .
1 - شمار أصحاب امام زمان ( عج ) كه در منابع شيعه وسنى بدان اشاره شده به
عدد ياران پيامبر خدا ( صلى الله عليه وآله ) در جنگ بدر يعنى سيصد وسيزده نفر است ، اين امر
نشانه شباهت فراوان روزهاى تولد اسلام به رهبرى پيامبر أكرم ( صلى الله عليه وآله ) وتجديد حيات