( مسأله 1121 ) : اگر مأموم قرائت را فراموش نمايد و وقتى متذكر شود
كه امام داخل در ركوع شده باشد ، و يا داخل نشده باشد و ليكن خواندن حمد
منافى متابعت باشد ، قرائت حمد از او ساقط است ، و مشروع بودن خواندن بعض
حمد ثابت نيست ( 1 ) .
مسأله 1122 ) : هر گاه شخص نماز قضاى يقينى بر ذمه نداشته باشد و
بخواهد آن را احتياطا به جماعت بجا آورد مىتواند آن را مأموما بجا آورد اما در اين
صورت احوط ( 2 ) ترك امامت مى باشد .
( مسأله 1123 ) : اگر بعد از فراغ از نماز ، فاسق بودن يا كافر بودن و
يا بى طهارت بودن و يا نيت نداشتن امام معلوم شود ، نماز مأموم باطل نيست و اگر
در بين نماز معلوم شود بايد به فرادى عدول كرده و نماز خود را تمام كند .
( مسأله 1124 ) : هر گاه بر طبق وظيفه ، مأموم بايد تسبيحات اربعه را
سه مرتبه بخواند و امام يك مرتبه بخواند ، بايد به آن امام اقتدا نكند ( 3 ) ولى اگر
امام سه مرتبه قربة الى الله بخواند اگر چه يك مرتبه را واجب بداند ، هرگاه به او
اقتدا كنند اشكالى ندارد .
( مسأله 1125 ) : اگر مأموم در ركعت چهارم بفهمد كه در ركعت سوم ،
هامش
( 1 ) محمد باقر شيرازى : ليكن از مفهوم بعضى از روايات و قاعده ميسور
مى توان مشروع بودن آن را استفاده نمود .
( 2 ) محمد كاظم طباطبائى : يعنى احوط ترك اقتداء ديگران بوده اگر چه اقوى جواز
اين عمل مى باشد .
محمد باقر شيرازى : بلكه اقوى است .
( 3 ) ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى : بنا بر احوط و اولى .