مستحبات اذان و اقامه
مستحب است كه در حال گفتن اذان شخص اطمينان ( آرامش ) داشته باشد و
سخن نگويد ورو به قبله بايستد و آخر هر فصل آن توقف كند و حرف آخر
فصولى را كه در آنها لفظ جلاله باشد خوب ظاهر كند ، چه در اذان و چه در
اقامه و همچنين در حال گفتن اذان دو انگشت خود را بر دو گوش بگذارد و اگر
مؤذن مرد باشد صداى خود را بلند كند و ما بين اذان و اقامه فاصله اندازد اگر چه
به برداشتن يك قدم و يا به تسبيح گفتن باشد ، و از طرفى نيز مستحب است كه
مؤذن اذان اعلامى عادل و بينا و وقت شناس باشد و بر موضع بلندى بايستد و
همچنين مستحب است كه ديگران با شنيدن اذان و اقامه آن را حكايت كنند ، و
زنان مى توانند از اذان به تكبير و شهادتين اكتفا كنند بلكه به شهادتين تنها نيز
مى توانند اكتفا كنند و از اقامه مى توانند به " الله أكبر " و " أشهد أن لا إله إلا
الله و أن محمدا عبده ورسوله " ، اكتفا كنند و مسافر و كسى كه تعجيل
داشته باشد مىتواند اذان و اقامه را يك فصل يك فصل بگويد .
( مسأله 732 ) : اذانى كه ما بين دو نماز ساقط است در صورت عدم
فاصله ميان دو نماز است و خواندن نافله هر چند ايجاد فاصله بين دو نماز
مى نمايد ولى مسقط اذان دوم نيست .
( مسأله 733 ) : هرگاه شخصى وارد مسجدى شد كه امام و مأمومين در
آن مشغول خواندن نماز و يا در تعقيبات نماز باشند و شخص بخواهد كه نماز