حكم مذكور فرقى ميان نماز يوميه و غير يوميه نيست بلكه ميان نماز واجب
اصلى ( 1 ) و واجب عارضى نيز فرقى نمى باشد .
( مسأله 623 ) : طهارت در مقدار واجب از موضع سجده پيشانى شرط
است و اگر بر محل نجس سجده كرد ، با عدم علم به آن احوط اعاده بلكه قضا
است هر چند واجب نبودن اعاده خالى از رجحان نيست ، چنانچه واجب نبودن قضا
در غايت قوت است و همچنين است حكم ناسى ( 2 ) به نجاست محل .
( مسأله 624 ) : موضع سجده بايد از زمين يا آنچه از زمين مى رويد
باشد به شرط آنكه عادتا خوردنى و پوشيدنى نباشد ، حتى در كتان و پنبه ، كه
سجده بر آنها جايز نيست ، و آنچه كه غير از روئيدنى از زمين باشد مانند مو و
كرك و پر مرغ و پوست و گوشت و پيه و غير آن از اجزاى حيوان ، و حرير و
آنچه مستحيل از زمين باشد ، هرگاه بر آن صدق اسم زمين نكند مانند معادن
طلا و نقره و مس و برنج و آهن و الماس و زبرجد و فيروزه و عقيق و ياقوت و
زمرد و مانند آنها ، سجده كردن بر آنها جايز نيست .
( مسأله 625 ) : سجده كردن بر گل جايز نيست و اگر بر يكى از آنهائى
كه سجده كردن بر آنها جايز نيست سجده كند سهوا يا خطئا نماز او صحيح است
و اعاده ( 3 ) بر او واجب نيست هر چند هنوز سر از سجده برنداشته باشد .
هامش
( 1 ) محمد كاظم طباطبائى : اقوى اختصاص حكم است به واجب اصلى ، پس واجب
عارضى حكم نافله را دارد .
( 2 ) شيخ انصارى - محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى ليكن احتياط
در آن اشد است .
( 3 ) شيخ انصارى : به شرط اكمال ذكر واجب .
ميرزاى شيرازى - محمد باقر شيرازى : اگر بتواند بايد پيشانى را بر چيزى كه
سجده كردن بر آن صحيح است بكشد و سپس ذكر را اعاده كند .