پرش به محتوای اصلی

ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى)ج ۲ — صفحه 267

پدیدآورندگان:

ص۲۶۷
عزّه - عزّت آنچه كه مانع ذات و بدبختى است . مهاد - جايگاه

تفسير :

بدنبال آيه پيش در اين آيه نيز خداوند يكى ديگر از صفات منافقين را بيان مىكند . وَ إِذا قِيلَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ . . . - يعنى وقتى كه به منافق گفته مىشود از نافرمانى خدا بترس و از انجام كار زشت و فساد و نابود كردن كشت و نسل كه خدا منع كرده دورى نما . أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْإِثْمِ - . . . در معناى اين جمله دو قول است . 1 - غرور بزرگى و تعصب جاهليت او را وادار بگناه مىكند كه آن را انجام دهد همانطورى كه ميگويند « اخذته بكذا » يعنى او را بدان كار وادار كرد . 2 - گناهى كه در اثر كفر در دل داشت او را مغرور كرد كه خود را بزرگ بشمارد ( حسن ) . فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ . . . - براى كيفر گمراهى از كافى است كه دچار آتش گردد . وَ لَبِئْسَ الْمِهادُ . . . - بد قرارگاهى است براى او ، « حسن » نظير آيه ديگر كه ميفرمايد « وَ بِئْسَ « 1 » الْقَرارُ » . علت اينكه « جهنم » را قرآن « مهاد » ميگويد اينست كه بجاى « مهاد » كه آمادگاه و قرارگاه راحت است به او « جهنم » داده مىشود مانند آيه كريم « فَبَشِّرْهُ بِعَذابٍ أَلِيمٍ « 2 » » ( او را بعذابى دردناك بشارت ده ) كه تعبير « بشارت شده و بايد بنعمت بشارت داد ولى چون گناهكار است بجاى نعمت به عذاب بشارت داده مىشود از اين آيه استفاده مىشود كه اگر كسى را دعوت به حق كنند و او تكبر كند و از پذيرفتن

پاورقی
( 1 ) آيه 60 از سوره ص ( 2 ) آيه 8 از سوره جاثيه