[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 117 ]
[ ترجمه ]
شرح لغات :
تفسير :
پس از آنكه خداوند تنزيه كرد خود را از اتخاذ ولد و استدلال نمود به اينكه آنچه در آسمانها و زمين است ملك او است - و ملكيت با فرزند بودن سازش ندارد - تأكيد نمود اين معنى را و فرمود : بَدِيعُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ . . . - اختراع كننده است آسمانها و زمين را . و ايجاد نمود آن دو را از روى ابتكار بدون اينكه از ساخته شدهء ديگرى اقتباس كرده و فرا گرفته باشد . وَ إِذا قَضى أَمْراً . . . - و هنگامى كه اراده كند عملى را . برخى گفتهاند : معناى آن اين است : هنگامى كه امرى را بجا آورد يعنى اراده نمايد كه امرى را احداث نمايد مانند آيه شريفهء : « فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ » « 1 » كه معناى آن اين است : هنگامى كه ارادهء قرائت قرآن نمودى استعاذهء به خدا بنما - و اعوذ باللَّه بگو - . پارهاى گفتهاند : معناى آن : هنگامى كه استوار كند امرى را مىباشد .