يعنى در حجرهاى واقع شده كه كنار مناره جنوبى است ؛ چنانكه مىگويد :
اين گنجينه ، در دوران معاصر ، فقط سه بار باز شده است . بار اول در سال 1287 ه . ق / 1870 م ، ناصرالدين شاه به همراه يك كارشناس سنگهاى قيمتى و آثار باستانى و يكى از دانشمندان كه سيدعلى بحرالعلوم نام داشت و همراه آنان بود ، به آنجا آمد و پس از آنكه از اشياى موجود ، آگاهى پيدا كرد ، دستور بستن آن را صادر كرد .
اين گنجينه ، يك بار ديگر در سال 1935 م ، تحت نظارت استاندار كربلا ، « صالح جبر » ، باز شد . . . . نمايندهاى از دانشمندان علوم دينى ، يك كارشناس و انباردار ، او را همراهى مىكردند . پس از اطلاع پيدا كردن از آنها ، در كمال مراقبت و احتياط ، به داخل حرم مطهر برده شدند . يكى از ستونها براى آنها شكافته شد . يك صندوق آهنى بزرگ و مقدارى پنبه استريل شده ، آورده شد .
اين اشياى گرانقيمت ، درون پنبه پيچيده شدند و بهصورت منظم درون آن صندوق ، گذاشته شدند . آنچه داخل صندوق بود ، ثبت شد و شاهدان آن ، سندى را امضا كردند كه صندوق را كنار سند امضا شده ناصرالدين شاه و همراهانش ، قرار دادند . سپس آن صندوق و ستون مورد اشاره ، بسته شدند .
كارشناسى كه اين كميسيون را همراهى مىكرده است ، درباره برخى از جواهرات اين گنجينه ، مطالبى را نوشته است . او مىگويد :
بها و ارزش پولى يك قطعه از اين قطعات گرانبهاى موجود در اين گنجينه ، براى احداث خيابان بين نجف و كربلا كافى است ؛ بهگونهاى كه خيابان مورد نظر سنگ فرش و آسفالت گردد و دو طرف آن ، درختانى كاشته شود كه اين درختها با احداث دو كانال آبيارى در طول مسير ، آبيارى شوند .
گفتنى است مسيرى را كه از آن صحبت كرده است ، در آن زمان ، آسفالت نبوده و طول آن از هفتاد كيلومتر بيشتر بوده است . « يوسف هرمز » ، اين مطلب را در
قبر الإمام علي ( ع ) وضريحه ( تاريخچه آستان مطهر امام على ( ع ) ) ( فارسى ) — صفحة 455
مساهمون: صلاح مهدى الفرطوسي
ص٤٥٥