مسجد الرأس
گويا به علت اينكه روبهروى مقام سر امام حسين ( ع ) قرار گرفته است يا به دليل اينكه براساس برخى از روايات ، سر مبارك امام حسين ( ع ) در آنجا به خاك سپرده شده است يا بدان سبب كه مقام سر مبارك آن حضرت ، در آنجا قرار دارد ، اينگونه نامگذارى شده است . اين مسجد در عصر ايلخانيان ، بنا شده است ؛ همانگونه كه دكتر سعاد ، براساس نوشتههايى كه در محراب قديمى مسجد پيدا كرده ، به اين نتيجه رسيده است . اين مسجد در عصر شاه عباس اول ، سپس در دوره نادرشاه افشار ، تجديد بنا شده است . اين تجديد بنا ، هنگامى صورت گرفت كه فرمان طلاكارى گنبد ضريح و دو مناره آن را نادرشاه صادر كرد . هزينههاى بناى آن نيز به بيست هزار نادرى رسيد كه رضيه سلطان بگم ، زن نادرشاه آن را اهدا نمود . در عصر سلطان عبدالحميد نيز مرمت گرديد و براى آن ، يك منبر از مرمر ساخته شد . تاريخ مرمت آن كه سال 1306 ه . ق / 1888 م بود ، روى آن نوشته شده است .
محمد حرزالدين ، در كتاب « المعارف » ، هنگام آوردن زندگىنامه ميرزا هادى خراسانى ، متوفاى سال 1285 ه . ق / 1868 م ، مىگويد :
سيد داوود الرفيعى از طريق پدرش از پدرانش روايت مىكند : در مسجد الرأس و در سمت غرب متصل به ساباط ( راهرو ) ، ايوان كوچك و مربع شكلى است كه بين ديوار سمت مسجد الرأس ساباط ( راهرو ) ، واقع شده است . در آن ، يك قبر قرار دارد كه روى آن ، يك پنجره فولادى گرانبها قرار گرفته است . يك در كوچك در آن وجود دارد كه يك قفل روى آن است . اين قبر ، مكان سر حسين بن على ( ع ) است ؛ همانگونه كه برخى از روايات ، به اين موضوع اشاره دارند . سپس سيد ( داوود ) ، ميرزا هادى را از آنجا باخبر نمود . همچنين روى آن قبر ، يك پرده سبزرنگ وجود دارد . كنار اين ايوان ، يك تخته سنگ مربع شكل وجود دارد كه