با خط كوفى روى آن نوشته شده است . همچنين نقل شده است كه اين مسجد مشهور به مسجد الرأس ، را « غازان بن هولاكوخان » بنا كرده است . او به منظور بناى آن به مدت يك سال كامل ، بين نجف و مسجد الحنانة در ثويه ، چادر زد تا آن را به پايان رسانيد . « 1 »
درباره مدت اقامت يكساله غازان خان ، نظرات فراوانى وجود دارد ؛ چنانكه شيخ محمد در پاورقى همان صفحه مىگويد :
هندىهاى اسماعيليه آنجا را زيارت مىكردند . به علت تعداد فراوانشان ، اداره اوقاف عثمانى براى آنان درى را در مسجد از سمت تكيه بكتاشيان باز كرد و درِ قبلى آن را بست . سپس آنها دوباره آمدند و اين درِ را نيز بستند و اين مسجد تا ساليان درازى تا هنگام اشغال عراق و تشكيل حكومت عربى ، در آنجا بسته بود .
شيخ محمد مىگويد :
در اين دوره ، دومين سرشمارى قبور و دومين مرمت قبور در سال 1351 ه . ق / 1932 م ، شروع شد . در روز 23 ماه ذىالحجه آن سال ، از طريق در اولى ، وارد اين مسجد شديم . به آثار برجاى مانده از قبر نگاه كرديم . اما بهجز يك سنگ قبر روى ديوار روبهرو ، كه طولش بيشتر از يك ذراع و عرضش نيز يك ذراع بود ، پيدا نكرديم . روى آن قبر ، به شكل دايرهاى ، آياتى از قرآن كريم ، از جمله اين آيه نوشته شده بود :
آمَنَ الرَّسُولُ بِما أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ ؛
« پيامبر به آنچه از طرف پروردگار بر او نازل شده بود ، ايمان آورد » . وسط آن ، تقريباً يك سطر به خط كوفى وجود داشت . مساحت ملك مسجد ، دو ذراع بالاتر از ملك ساباط ( راهرو ) است . تصور بر اين بوده كه ملك مسجد ، از زمين اصلى بستر رودخانهاى بوده است كه امروز چهار ذراع يا بيشتر پايينتر از زمين صحن است .
مسجد نامبرده شده ، در بازسازىهاى بزرگى كه اكنون در حال انجام است ، به طرف غرب رواق ، به منظور توسعه ضريح ، ملحق خواهد شد .
هامش
( 1 ) . ر . ك : المعارف ، ج 3 ، صص 242 و 243 .