* ( إِنَّ اَلدَّارَ اَلآخِرَةَ لَهِيَ اَلْحَيَوانُ 29 : 64 . ( 1 ) و اين است كه در دعاى تشهّد مىخوانند كه وَقَرِّب وَسيلَتَه وَارزُقنا شَفاعَتَه و وسيلت در ما نحن فيه رحمت رحمانيه است كه * ( وَرَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ 7 : 156 ( 2 ) مؤمن و كافر و هر چيز را فرا گرفته و او وجه الله است كه : * ( فَأَيْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْه الله 2 : 115 ( 3 ) و اين شفاعت را به خود نسبت داده ، چه ولايت مطلقهء او را كه داير مدار وجه الله است - بلكه فرموده : اَنَا وَجه الله ( 4 ) - جميع اشياء قبول كردهاند تكويناً ، اگر چه بعضى قبول نكردهاند تكليفاً . و فرمود : « فردا » ، چه بروز او به صورت شفاعت از براى تخفيف عذاب - فى الجمله - آن جاست . يا آن كه مراد به « فردا » بروز وجه الله است و امروز وجه النفس است و الَّا اين رحمت رحيمى نيست كه موجب نجات فردايى باشد . و در بعض نسخ « فردا » نيست ، بلكه چنين است : « ليك بىغم شو شفيع تو منم » .
ن 195 4 - ك 77 2 لا يسع فينا : اشارت است به حديث نبوى كه : لى مَعَ الله وَقتٌ لا يَسَعُنى فيه مَلَكٌ مُقَرَّبٌ وَلا نَبىٌّ مُرسَلٌ . ( 5 ) يعنى از براى من با خدا وقتى و مرتبه اى است كه گنجايش ندارد در آن مرتبه ، هيچ فرشتهء مقرب و