110 - العنت :
يعنى : مىبينم بىآن كه تو را حاصلى داشته باشد در پى در تنگنا قرار دادن منى و همراه با ديگر كسانى كه عليه من تلاش مىكنند تلاش مىكنى . [ اين كلمه در آيهء نساء / 25 ، دربارهء به همسرى گرفتن كنيزان مؤمن ، آمده است : « فَانْكِحُوهُنَّ بِإِذْنِ أَهْلِهِنَّ وَ آتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ مُحْصَناتٍ غَيْرَ مُسافِحاتٍ وَ لا مُتَّخِذاتِ أَخْدانٍ فَإِذا أُحْصِنَّ فَإِنْ أَتَيْنَ بِفاحِشَةٍ فَعَلَيْهِنَّ نِصْفُ ما عَلَى الْمُحْصَناتِ مِنَ الْعَذابِ ، ذلِكَ لِمَنْ خَشِيَ الْعَنَتَ مِنْكُمْ وَ أَنْ تَصْبِرُوا خَيْرٌ لَكُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ » . يعنى : با اجازهء كسانشان با آنان ازدواج كنيد و مهرشان را به نحو شايستهاى بدهيد ، و بايد كه پاكدامن باشند ، نه زناكار و نه از آنها كه دوست اختيار مىكنند . پس چون شوهر كردند ، اگر مرتكب فحشايى شدند بر آنان است شكنجهاى نصف آنچه بر زنان غير مملوك است . اين براى كسانى از شماست كه بيم افتادن به گناه دارند ، و اگر صبر كنيد برايتان بهتر است و خداوند بخشنده و مهربان است . اين صيغه تنها يك بار در قرآن آمده ، ولى از همين ماده است : - فعل ماضى از « اعنات » ، در آيه بقره / 220 : « وَ يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْيَتامى قُلْ إِصْلاحٌ لَهُمْ خَيْرٌ وَ إِنْ تُخالِطُوهُمْ فَإِخْوانُكُمْ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ الْمُفْسِدَ مِنَ الْمُصْلِحِ وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ لَأَعْنَتَكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ » « دربارهء يتيمان از تو