109 - حوب :
يعنى : من با آنچه مرا بدان مكلّف ساختيد تا معلوم شود چه كسى به نفرين شايستهتر و گناهكارتر است . . . [ اين كلمه در آيهء نساء / 2 آمده است : « وَ آتُوا الْيَتامى أَمْوالَهُمْ وَ لا تَتَبَدَّلُوا الْخَبِيثَ بِالطَّيِّبِ وَ لا تَأْكُلُوا أَمْوالَهُمْ إِلى أَمْوالِكُمْ إِنَّهُ كانَ حُوباً كَبِيراً » . يعنى : اموال يتيمان را به آنان دهيد و ناپاك را جايگزين آنچه پاك و حلال است نسازيد و اموال آنان را در كنار اموال خود نخوريد كه اين گناهى بزرگ است . اين كلمه ، به صيغه و مادّه ، تنها يك بار در قرآن آمده است . تفسير اين كلمه به « گناه » يك تقريب است كه قيد « به زبان حبشه » مىتواند ما را از توجيه آوردن براى آن بىنياز سازد . راغب نيز در المفردات اين كلمه را به « گناه » تفسير كرده و به بيان توجيه اين تفسير پرداخته است : تسميهء گناه به « حوب » بدان سبب است كه گناه چيزى مورد نهى و زجر است ؛ و از ديگر سوى اصل اين كلمه « حوب » براى بازداشتن شتر است . گفته مىشود : « فلان يتحوّب من كذا » يعنى از فلان كار احساس گناه مىكند و از آن خوددارى مىورزد ؛ و مىگويند : « ألحق به الحوبة » يعنى مسكنت و حاجت دامنگير او شد ؛ و حقيقت حوب نيازى است كه شخص را به ارتكاب گناه وادار مىسازد .