خود نيز دلگير شدند و دريافتند كه هيچ پناهگاهى از خداوند جز به سوى او نيست ، سپس خداوند بر آنان توبه پذيرفت » « 9 » ؛ شورى / 47 : « اسْتَجِيبُوا لِرَبِّكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ يَوْمٌ لا مَرَدَّ لَهُ مِنَ اللَّهِ ما لَكُمْ مِنْ مَلْجَإٍ يَوْمَئِذٍ » « به خدايتان بگرويد پيش از آن كه روزى فرا رسد كه هيچكس در برابر خداوند آن را باز ندارد و در آن روز هيچ پناهگاهى نداريد » . در بيت حسّان بن ثابت نيز همين مفهومى كه گفتيم وجود دارد و از آن حكايت مىكند كه پس از نخستين حمله در نبرد احد ، اوضاع در اختيار مسلمانان قرار داشت و مشركان را به دامنهء كوه راندند ؛ در حالى كه اگر در اينجا « اجاءه » را به « الجاء » تفسير كنيم بدان معنا خواهد بود كه مسلمانان براى دشمنان خويش پناهگاهى به وجود آوردند ، با آن كه چنين چيزى مقصود حسّان شاعر نيست ، بلكه مقصود وى آن است كه بيان كند چگونه مسلمانان بر اوضاع تسلّط داشتند و آنان بودند كه دشمنان خود را به دامنهء كوه احد راندند . ]
13 - ندىّ :
« 10 » يعنى : دو روز است : روز مجالس بزم و سخن ، و روز حركت به سوى دشمنان كه لختى آسايش نيز در آن نباشد . [ اين كلمه در آيهء مريم / 73 آمده است : « وَ إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُنا بَيِّناتٍ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَيُّ الْفَرِيقَيْنِ خَيْرٌ مَقاماً وَ أَحْسَنُ نَدِيًّا » . يعنى : و آنگاه كه آيات روشنگر ما بر آنان خوانده شود ، كسانى كه كافر شدهاند به كسانى كه ايمان آوردهاند گويند : كداميك از دو گروه داراى جايگاهى والاتر و همنشينانى بهتر است » .