( 1 )
كيفر آن كس كه مطلبى را براى ريختن آبروى مؤمن بازگو كند
( 2 ) [ 959 ] 1 - . . . امام صادق عليه السّلام فرمود : هر كه مطلبى را بازگو كند تا آبروى مؤمن را بريزد و خوارش سازد تا او را از چشم مردم بيندازد خداى گرامى و بزرگ او را از ولايت و سرپرستى خويش درآورد و به ولايت شيطان واگذار كند .
( 3 )
كيفر آن كس كه مؤمنى را از اقامت گزيدن در خانهاش بازدارد
( 4 ) [ 960 ] 1 - . . . امام صادق عليه السّلام فرمود : هر كه خانهء [ ديگرى هم ] داشته باشد و مؤمنى به سكونت گزيدن در آن خانه نياز داشته باشد و او نگذارد ، خداى گرامى و بزرگ فرمايد : فرشتگانم ! بندهام به سكونت گزيدن بندهء ديگرم در دنيا بخل ورزيد ، به بزرگىام سوگند كه هرگز او را در بهشت خويش جاى ندهم .
( 5 )
كيفر آن كس كه از مؤمن عيبجويى كند
( 6 ) [ 961 ] 1 - . . . ابى برده گويد : پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله با ما نماز گزارد و پس آنگاه شتابناك به پا خاست و به سوى در مسجد رفت و دست بر در نهاد و با صدايى بلند بانگ برداشت : اى ايمان آورندگان به زبان كه ايمان در دلتان جاى نگرفته ! عيبهاى مؤمنان را نجوييد ؛ زيرا هر كه عيبهاى مؤمنان را بجويد خداوند نيز در پى عيبهاى او باشد و هر كه خداوند عيبهايش را بجويد رسوايش سازد هر چند درون خانهاش باشد .
( 7 )
كيفر آن كس كه بر خدا گستاخى و بىپروايى كند
( 8 ) [ 962 ] 1 - . . . امام صادق عليه السّلام فرمود : همانا قومى بر گناهان بسيارى دست يازيدند ولى بر سرانجام كار بسيار نگران و ترسان بودند . گروهى ديگر آنان را گفتند : [ پروا مداريد ] گناهانتان به گردن ما . پس خداى گرامى و بزرگ بر گروه دوم عذاب فرو فرستاد و سپس فرمود : آنان از من ترسيدند و شما گستاخى و بىپروايى نموديد .