- ظهور خود را آغاز كرد . و در قرن چهارم و پنجم - همزمان با حكومت آلبويه - انتشار يافت و طىّ مدتى در عهد سلجوقيان گرفتار ركود و توقف گرديد ؛ سرانجام در دورهء حكومت مغولها ( از قرن هفتم ) دامنهء تشيع در ايران رو به گسترش نهاد تا آنكه شاه اسماعيل صفوى در قرن دهم بر حكومت دست يافت و از همين قرن بود كه تشيع همهء سرزمين ايران را زير پوشش خود گرفت ؛ البته بايد توجه داشت عدهاى از اكراد در اين سرزمين بر مذهب اهلسنّت باقى ماندند ( و در كردستان به سر مىبرند ) و همچنين عدهاى از عربهاى جنوب ( و مردمى از شمال ، و نيز گروهى از مردم زاهدان و بلوچستان ايران ) پيرو مذهب اهلسنت مىباشند . وقتى چنين واقعيتى براى ما به مدد برهان و وجدان روشن شد به اين نتيجه مىرسيم كه ايرانىها ، همان مردمى هستند كه سالها پس از پيدايش تشيع آن را پذيرا شدند و تشيع پس از قرنها توانست همهء سرزمين ايران را در بر گيرد . و اين تصور - كه تشيع از ايران شروع شد - را بايد تصورى واهى بر شمرد . آيا صحيح است بگوييم آن پديدهاى كه همزمان با حيات نبىّاكرم صلى الله عليه و آله جوشيد و در عروق گروهى از صحابهء برگزيدهء او جريان يافت منبع آنرا در قرن دهم در ايران جستجو كنيم ؟ بايد از اين تصور واهى و اشتباه و بهتان بزرگ به خدا پناه برد ؛ بلكه عناد و اصرار بر اختلاف ، انسان را به آنجا مىكشاند كه
تاريخ الشيعة (برگزيده) (شيعه در ايران) (فارسى) — صفحة 53
مساهمون: الشيخ محمد حسين المظفر
ص٥٣