فصل در اين فصل مختصرى از حالات گذشتگان و صبر و بردبارى پيشينيان به هنگام مرگ فرزندان و دوستانشان ذكر مىگردد .
عرب زمان جاهليت ( قبل از طلوع اسلام ) با اين كه اميد و اعتقادى به ثواب و ترس و خوفى از عقاب و عذاب نداشتند با اين وصف براى صبر و بردبارى اهميت فراوان قايل بودند و صابران را تعريف و توصيف و بىصبران و جزعكنندگان در برابر مصيبتها و مشكلات را ، سرزنش و توبيخ مىكردند .
براى اين كه ذاتا صبر و بردبارى و تحمل مشكلات و مصيبتها و ايثارگرى و از خودگذشتگى و مردانگى در برابر سختىها نزد آنها ارزشمند بوده و بىتابى و جزع و فزع و داد و فرياد و آه و ناله به راه انداختن در برابر مصيبتها ، نزد آنها نكوهيده و ناپسند بوده است . حتى گاهى افراد عزيز و محبوب خود را از دست مىدادند و ذرهاى حالتشان تغيير نمىكرد . وقتى اسلام آمد و نورش در آن سرزمين منتشر گرديد و ثواب صبر معلوم شد ميل و رغبت آنها در صبر و استقامت زيادتر گرديد و رتبه و مقام اهل بلا بالا گرفت